„Grupa lubaczowska”

   Ziemie Polski stanowią interesujący obszar dla studiów nad zjawiskiem kulturowym w przeszłości. Na terenie Polski mieliśmy wpływy kulturowe z różnorodnych środowisk Europy i Azji. Archeolodzy w swych   dyskusjach rozważają problem czy rozwój naszej kultury był dziełem jednego ludu, czy na to dzieło składały się fale emigracji  przybywających ludów z zewnątrz.

  Szczególnie chodzi tu czy Słowianie są pradawnymi autochtonami na naszych ziemiach, czy stanowią falę emigrantów przybyłych tu przed średniowieczem. Ziemia każdego  prawie kraju kryje liczne zabytki archeologiczne, czyli materialne ślady ludzkiej działalności.    Specjalne znaczenie ma archeologia dla badania nad  okresami,  które  nie są nam znane z  przekazów  pisanych. Źródła archeologiczne, które skrywała ziemia a odnalezione przez archeologów mają podstawowe znaczenie przy odtwarzaniu procesu historycznego. Poza zasięgiem jednak pozostają niektóre dziedziny kultury duchowej, historii politycznej a także działania poszczególnych jednostek ludzkich.

    Epoki które poznajemy wyłącznie na podstawie źródeł archeologicznych nazywamy prehistorycznymi a dziedzinę archeologii, która bada te epoki archeologią prehistoryczną. Tytuł artykułu brzmi „Grupa Lubaczowska”. Oznacza ona grupę ludności, która wchodziła w większy zespół ludzki zwany „Kulturą ceramiki sznurowej”. Niektórzy uczeni przypuszczają, że ludność mieszkająca na ziemiach dawnej Polski to przodkowie Słowian..

                                                      Asam Wolańczyk

: Całość w najnowszym numerze Kresowiaka ::