Narol Miasto przed I i w czasie I wojny światowej

.

 

Ważnym wydarzeniem w życiu miasta było zorganizowanie Ochotniczej Straży  Ogniowej – taka była wówczas nazwa tej organizacji społecznej. Początki narolskiej straży sięgają 1879 r., kiedy to władze gminy zakupiły sikawkę ręczną, przy pomocy której chciano gasić palące się domy. Tu warto wspomnieć, że prawie wszystkie domy budowane był wówczas  z drewna. Mieszkańcy Narola a także, okolicznych wiosek, przekonani byli, że najlepszym materiałem budowlanym było drewno jodłowe, którego na  Roztoczu było pod dostatkiem.

  Oficjalnie  narolska  Straż Ogniowa powstała 27 grudnia 1886 r. a jej organizatorem był książę Julian z Kozielska Puzyna ożeniony z Marią Łosiówną, właścicielką dóbr narolskich. Głównym celem księcia Puzyny było przygotowanie młodych mężczyzn do pracy społecznej poprzez Straż Ogniową. W Straży Ogniowej młodzi ludzie uczyli się dyscypliny, wyrobienia,  nawyków wykonywania rozkazów.  A najogólniej  mówiąc przygotowanie do służby wojskowej. 

 Głównym wymogiem w każdej organizacji społecznej w tym czasie był statut zatwierdzony przez cesarsko – królewskie  Namiestnictwo we Lwowie. W opracowaniu statutu główną rolę odegrał książę Julian, który w tym czasie  pełnił funkcje burmistrza. Statut narolskiej straży został zatwierdzony   11 grudnia 1887 r. przez  c.k. Namiestnictwo,  Pierwszym naczelnikiem Ochotniczej  Straży Ogniowej  był  książę Julian Puzyna a jego zastępcą August Mussakowski kierownik  szkoły w Narolu                         Henryk Wolańczyk

 

:: Całość w najnowszym numerze Kresowiaka ::